เรื่องหัวใจของธรรมะ

เรื่องหัวใจของธรรมะ

สนใจตรงไปยังหัวใจของธรรมะ เว้นเรื่องปลีกย่อยกระพี้อะไรเสีย

พระพุทธเจ้าเคยตรัสเปรียบเทียบไว้ว่า เรื่องที่ตรัสรู้ทั้งหมดเท่ากับใบไม้ทั้งป่า ส่วนเรื่องที่ที่นำมาสอนเท่ากับใบไม้กำมือเดียว  คำกล่าวนี้แสดงอยู่แล้วว่า หลักใจนั้นมีอยู่อย่างไร ทีนี้มันกลายเป็นเรื่องที่ว่า ใบไม้กำมือเดียวนั้นแหละ

เราเอามาเพิ่มกรวด หิน ดินทราย ของสกปรกอะไรอย่างอื่นในตอนหลัง เมื่อได้รับมอบหมายให้แล้ว เพียงเท่ากับใบไม้กำมือเดียวนี้

เขาได้มาเพิ่มสิ่งที่ไร้สาระเข้าไป เพื่อความสนุกสนาน เพื่อความขลัง เพื่อความศักดิ์สิทธิ์ เพื่ออะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย มันเลยกลายเป็นมากมาย

ครั้นแล้วก็มาติดอยู่ในส่วนที่เป็นเปลือก หรือกระพี้เหล่านี้ ไม่ต้องเข้าไปถึงหัวใจของพุทธศาสนาแล้ว

มิหนำ กลายเป็นเรื่องสำหรับเถียงกันไม่มียุติ เป็นเรื่องทุ่มเถียงกันอย่างนั้นอย่างนี้ อย่างนี้ถูก อย่างนั้นไม่ถูก ไม่มีที่สิ้นสุด ผลมันก็เลยเลอะเทอะมากขึ้นทุกที

ยิ่งมีการคัดลอกสืบๆ ต่อๆ กันมา คัดลอกทีไรก็เติมสิ่งที่ผู้คัดลอกเติมลงไปโดยเจตนา นี้ก็มาก

เป็นอันว่า หัวใจของธรรมะนั้น ถูกหุ้มห่ออยู่ด้วยของเพิ่มใหม่มากขึ้นๆ เหมือนกับว่า พระเจดีย์สักองค์หนึ่ง ถ้าปล่อยปละละเลยไม่สนใจก็จะมีหญ้า มีเถาวัลย์ มีอะไรมางอกท่วมทับ กระทั้งต้นไม้ใหญ่มางอกทำให้แตกแยกพังทลายกระจายออกไป

 นี่เป็นสิ่งที่ต้องสนใจกันบ้าง